> 2014 > Nisan - Din Samimiyettir > Kur’ân Âyetleri Işığında Allah Resûlü’ne İtaat
Din Samimiyettir
338.jpg
Makale Tavsiye EtMakale Yazdır

Kur’ân Âyetleri Işığında Allah Resûlü’ne İtaat
Doç. Dr. Kerim Buladı
2014 - Nisan, Sayı: 338, Sayfa: 011

Hz. Peygamber’e itaat etmek bütün mü’minlere farzdır. Kur’ân-ı Kerîm’de Resûlüllah (s.a.v)’e itaat edilmesinin gerekli olduğuna önemle işaret edilmiştir.1 Bir çok âyette, Allah Teâlâ, kendisine itaatı emrettikten sonra Resûlüne de itaat edilmesini istemiştir.2 Kur’ân, Allah’a itaat ile, Resûlüne itaatı birbirinden ayırmamış, Allah Resûlüne itaat, Allah’a itaat kabul etmiş, hatta ona karşı yapılan itaatsizliği Allah’a itaatsizlik olarak açıklamıştır. Nitekim bu konuda şöyle buyurulmuştur: “Kim Peygamber’e itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur. Kim yüz çevirirse, (bilsin ki) biz seni onlara bekçi olarak göndermedik.”3

Allah Teâlâ, Resûlüllah (s.a.v) itaatı emretmiştir. Bir kimse Allah’ın Resûlüne (s.a.v) itaat ederse, Allah Teâlâ’ya itaat etmiş olur. Çünkü Allah Resûlüne itaat eden bir kimse, Allah’ın emrine tabi olmuş olur. Bir âyette “Ey iman edenler! Allah’a itaat edin. Peygambere ve sizden olan idarecilere itaat edin...”4 buyurulur. Görüldüğü gibi Allah Teâlâ, Peygamber (s.a.v)’e itaatı imanın şartından kılmıştır. Hz. Peygamber (s.a.v), sadece Allah’a itaatı emrediyor. Bu sebeple bir kimse Allah’ın Resûlüne itaat eder ve onun emrine sarılırsa Allah Azze ve Celle’ye itaat etmiş olur. Bazı rivâyetlerde anlatıldığına göre Hz. Peygamber (s.a.v), Medine’de iken “Beni seven, Allah’ı sevmiş, bana itaat eden, Allah’a itaat etmiş olur.”5 buyurmuştur: Münafıklar bu konuda Peygamber (s.a.v)’i ayıplayınca Allah Teâlâ’nın, Peygamber (s.a.v)’in sözünü doğrulamak maksadıyla “Kim Peygamber’e itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur. Kim yüz çevirirse, (bilsin ki) biz seni onlara bekçi olarak göndermedik”6 âyetini indirmiştir.7

“Allah ve Resûlüne itaat edin” âyetinde belirtilen itaat konusunda şöyle açıklama yapılmıştır: “Farz kılınan şeylerde Allah’a ve sünnet konusunda da Resûlüllah (s.a.v)’e itaat edin. Bir başka açıklama da “Allah’ın kitabında emrettiği ve yasakladığı şeyler konusunda Allah’a itaat edin. Peygamber (s.a.v)’in sünnetinde emrettiği ve yasakladığı konularda da ona itaat edin. Emrettiği konularda Allah’a, tebliğ ettiği hususlarda Resûlüllah (s.a.v)’e itaat edin. ”8

Hz. Peygamber’in açıkladığı, tebliğ ettiği, buyurduğu, uyguladığı ve onayladığı konularda ona itaat mü’minlerin vazifesidir. Çünkü o, din konusunda söylediği ve yaptığı bütün filleri, vahyin murakabesi altında gerçekleştirmiştir. Allah’a ve âhirete inananların onu örnek alması, Kur’ân’ın istediği en önemli husustur.9 Peygamber (s.a.v)’e itaat etmeden, onun örnek alınması ve numûne kabul edilmesi mümkün değildir. Onu seven, ona itaat eder, ona bağlanır ve onun yolunda yürür. Ona itaat edilmeden ve onun sünnetine tabi olunmadan, onun sevgisine mahzar olunamaz.

Allah ve Resûlüne itaat eden kimselerin büyük bir başarı kazanacakları, kurtuluşa erecekleri, cenneti kazanacakları çeşitli âyetlerde şöyle ifade edilir:

“Kim Allah’a ve Resûlüne itaat eder, Allah’tan korkar ve O’na karşı gelmekten sakınırsa, işte onlar kurtuluşa erenlerin ta kendileridir.”10 “Ey iman edenler! Allah’a karşı gelmekten sakının ve doğru söz söyleyin ki, Allah sizin işlerinizi düzeltsin ve günahlarınızı bağışlasın. Kim Allah’a ve Resûlüne itaat ederse, muhakkak büyük kurtuluşa ulaşmıştır.”11 “…Kim Allah’a ve peygamberine itaat ederse, Allah onu, içlerinden ırmaklar akan cennetlere koyar. Kim de yüz çevirirse, onu elem dolu bir azaba uğratır.”12

Yukarıdaki âyetlerden açıkça anlaşılacağı üzere mü’minin, hem fani dünyada başarı kazanması, hem de âhiretteki ebedî saadeti elde etmesi ancak Allah ve Resûlüne itaat etmekle mümkündür. Resûlüllah (s.a.v)’e itaatin olmadığı yani sünnetin dışlandığı bir İslamî hayat düşünülemez. Kur’an, onun sünneti sayesinde anlaşılır ve hayat kitabı olur.

Dipnotlar: 1) Âl-i İmrân, 3/33; Nisâ, 4/59; 59, Mâide, 5/92; Enfâl, 8/1. 2) Âl-i İmrân, 3/ 33, 132; Nisâ, 4/69, 59; Tevbe, 9/71; Ahzâb, 33/71 vb. 3) Nisâ, 4/80. 4) Nisâ, 4/59. 5) Buhârî, Ahkâm, 1; Müslim, İmâret, 32-33. 6) Nisâ, 4/80. 7) Ebû Mansûr Muhammed b. Muhammed el-Mâtürîdî es-Semerkandî, Te’vîlâtü’l-Kur’ân, Tahkîk, Bekir Topaloğlu-Muhammed Boynukalın, İstanbul, 2005, III, 244. 8) Ebû Mansûr Muhammed b. Muhammed el-Mâtürîdî es-Semerkandî, a.g.e., III, 292. 9) Ahzab, 33/21. 10) Nûr, 24/52. 11) Ahzab, 33/71-72. 12) Fetih, 48/17.