> 2002 > Nisan - Din'in Neresindeyiz? > Annemi İstiyorum
Din'in Neresindeyiz?
194.jpg
Makale Tavsiye EtMakale Yazdır

Annemi İstiyorum
Candeğer Tetik
2002 - Nisan, Sayı: 194, Sayfa: 060

Geçen hafta veli toplantısı yaptım. Çocuklar eğitimlerine devam ederken gerçekleştirdiğimiz veli toplantısında aramıza yeni katılan velilerle tanışma ve önemli konular üzerinde durma imkanımız oldu. Çocuklar annelerinin okula gelmesine çok sevindiler, sonra da neşe içinde oyunlarına devam ettiler. Bir hariç: Serpil.

Serpil'in annesi çalıştığı için toplantıya gelememişti. Serpil'i çok üzmüştü, çok sevdiği arkadaşı Deniz'le bile oynamamış bir kenarda oturup kendi dünyasına dalmıştı.

Daha sonra annesi ile bu konular üzerinde görüştüm. Annesi çocuğunun iyi bir geleceği olması için çalıştığını, maddi sıkıntıları olmasını istemediğini söyledi. Serpil'e en iyi oyuncakları, en kaliteli giysileri aldığından, onun iyi ve güzel bir evde oturmasını sağladıklarından bahsetti. Bütün gün çocuklarını görmedikleri için onu bu çeşit maddi şeylerle mutlu etmeye çalışıyorlardı.

Serpil birgün okula çok üzüntülü geldi, dokunsan ağlayacak gibiydi. Bunun nedenini sorduğumda ağlamaya başladı, ona sıkıca sarıldım, sınıfa götürdüm ve konuştum. Bana şunu söyledi ve bu da beni çok üzdü: "Annemden daha çok sizi görüyorum öğretmenim." Altı yaşındaki bir çocuğun bunu bana söylemesi için bu konuyu çok düşünüyor olması ve bundan rahatsızlık duyması gerekiyordu. Nitekim öyle olmuştu. Biz konuşurken bir başka velimiz geldi ve konuşmamız yarım kaldı. Serpil'e ertesi gün tekrar konuşmak istediğimi söyledim, o da kabul etti.

Akıllı, çalışkan, sosyal bir çocuk olan Serpil sevgi eksikliği neticesinde bu davranışlarını fazla ön plana çıkaramıyor ve gün geçtikçe içine kapanıyordu. Tüm bunları düşünürken aklıma bir fikir geldi. Ertesi gün Serpil'le yapacağım konuşmayı teybe almak. Öyle de yaptım. Serpil konuşurken ağladı, benim birşey söylememe gerek kalmadan tüm içindekileri söyledi. Söylediği en önemli şey ise: "Reklamlarda bile anne babalara sizin için en önemli şey nedir, işiniz mi, para mı, dostlarınız mı diye soruyorlar, yoksa çocuklarınız mı diyorlar. Benim annem ve babam için en önemli şey işleri. Ama ben annemi istiyorum."

Ertesi gün çok önemli birşey olduğunu, mutlaka okula gelmelerini söyleyerek Serpil'in anne ve babasını çağırdım ve geldiler. Kısa bir sohbetten sonra teybi açtım ve dinlemelerini istedim. Teypteki konuşmalar bittikten sonra bir an sessiz durdular, birbirlerine baktılar ve Serpil'in annesi ağlamaya başladı. Çocuk bugüne kadar onlara bu türlü şeyler söylememişti ama bebekleşerek, yaramazlık yaparak sevgi ve dikkatlerini çekmek istemişti. Annesi de Serpil'in bu yaramazlıklarından, bebeksi  hareketlerinden yakınıyordu sürekli ama çocuğunun neden bu davranışları yaptığını sorgulamıyordu.

O gün işlerinden izin aldılar, Serpil'i alarak o günü beraber geçirdiler. Akşam ise Serpil uyuduktan sonra uzun uzun konuşmuş ve annenin işten çıkmasına karar vermişler. Annesi ertesi gür Serpil'i getirdikten sonra işyerine giderek durumu anlatıp ayrılmak istediğini söylemiş, patron ise iyi bir elemanını kaybetmek istemediği için onun çalışma saatlerini yeniden düzenlemiş. Böylece ortaya herkesi memnun edecek bir tablo çıkmış oldu. Artık Serpil'in annesi de diğer çocukların anneleri gibi çıkış vaktinde geliyor ve ona daha fazla zaman ayırabiliyordu. En önemlisi hayatındaki en önemli işin anne olmak olduğunu farketmişti.